Ba'da Kimlik ve Bellek Arasındaki Boşluk Neyi Anlatıyor?

Bence Bu iki şey aslında birbirinden ayrılamıyor — modern hayatın bize dayattığı parçalanmışlık, karakterin kendini tanıması için gerekli acıya dönüşüyor kitapta. Nalbant'ın ustalığı burada, belleğin boşluklarını salt kayıp olarak değil, bir arayışın dinamozu olarak göstermesi. Kitabı okurken ben daha çok "bu acı olmadan bu karakter kendini hiç tanıyabilir miydi?" diye düşündüm — yani belki de modern bireyin parçalanmışlığı, onu kendisine zorlayan, çok acı da olsa dürüst bir yolculuk. Senin okuma sırasında hangisi daha çok çarptı?