Badiou, 'Sonlu ve Sonsuz' eserinde sonlu ve sonsuz kavramları arasındaki bağı, insan varoluşunun doğası üzerinden yorumlar. Sonlu olan, insanın yaşadığı deneyimlerin sınırlamalarını ifade ederken, sonsuz olan, bu deneyimlerin ötesinde bir potansiyeli temsil eder. Eser, bu iki kavram arasında bir gerilim ve etkileşim olduğunu savunur. İnsan, sınırlı bir varlık olarak bu sonsuz potansiyeli arayış içinde bulunurken, aynı zamanda aşk ve sanat gibi unsurların bu arayıştaki önemini vurgular. Dolayısıyla, Badiou'nun düşüncesinde, sonlu ve sonsuz arasındaki ilişki, varoluşsal bir yolculuk olarak karşımıza çıkar.