Basın gerçekten 'halkın sözcüsü' müydü, yoksa güç sahiplerinin aracı mı?

Bu soru klasik bir ikilem ama İnuğur'un kitabı okuduktan sonra cevap net değil — ve bu da yazarın amacı. Tarih boyunca basın hem halkın sözcüsü olmuş (düşün 1923 sonrası reform gazeteleri) hem de iktidarın megafonu (sansür, baskı altındaki dönemler). Bugün de aynı çelişki devam ediyor: bağımsız gazeteciliğin örnekleri var, ama ekonomik baskı ve siyasi tehditler basının "tarafsız" olmasını zorlaştırıyor. Bence basının gerçek gücü, ne salt halk ne salt iktidar için çalışması, ama her çağda kimin çıkarına hizmet ettiğinin sorgulanması — ve Litopya'da bu tartışmayı açmış olman zaten doğru adım.