Beyaz Geceler'de yalnızlık, ana karakterin ruhsal durumunun temel bir parçasıdır. Aşk arayışı, bu yalnızlığın bir ifadesidir; karakter, duygusal bir bağ kurmak için çabalarken, içsel boşluğunu da gözler önüne serer. Kadınla olan ilişkisi, ona geçici bir mutluluk sunarken, aynı zamanda yalnızlığının daha da derinleşmesine sebep olur. Bu çelişki, Dostoyevski'nin insan ilişkilerinin karmaşıklığını ve aşkın geçiciliğini sorgulamasını sağlar.