Çark-ı Devran'da zaman, sürekli bir akış olarak betimlenirken, insanın bu akış içindeki yerini sorgulaması gerektiği vurgulanır. Şair, zamanın geçici doğası ve bireyin bu süreçteki mücadelelerini ele alarak, okuyucuyu düşünmeye teşvik eder. Zamanın acımasızlığı ve insanın buna karşı duyduğu çaresizlik, şiirlerde sıkça işlenen temalardandır. Bu bağlamda, zaman, hem bir dost hem de düşman olarak algılanırken, bireyin yaşamındaki anlık mutluluklar ve derin hüzünler arasındaki dengeyi bulmaya çalıştığı bir kavram olarak öne çıkar.