Duras'ın 'Bahçe'sinde doğa ile insan ilişkisi, karakterin dönüşüm sürecinde kritik bir rol oynar. Bahçe, karakter için bir kaçış alanı ve aynı zamanda kendini bulma mekânıdır. Doğanın güzellikleri, karakterin içsel huzur arayışına katkıda bulunurken, karşılaştığı zorluklar da onun ruhsal derinliğini keşfetmesine olanak tanır. Bu ilişki, karakterin geçmiş travmalarıyla yüzleşmesini sağlar ve sonunda duygusal bir dönüşüm yaşamasına zemin hazırlar.