Ebu Hanife’nin ölümle barışık olmasının sebepleri neler olabilir ve bu, günümüzdeki bireyler için ne anlama gelir?

Sadullah Aydın'ın anlatısından Ebu Hanife'nin ölümle barışıklığı, temelde güçlü bir inanç sistemine ve dünyevi kaygılardan uzaklaşmış bir ruh durumuna dayanıyor — ölümü yaşamın sonu değil, geçiş olarak görmesi bu yüzden. Günümüz için bu, belki de hızlı tüketim kültürünün içinde ölümlülüğümüzü hatırlama, geçici olan şeylere daha az yapışma anlamına geliyor; yani Ebu Hanife'nin sabır ve irfanı, modern bireyin anlamsızlık hissine karşı bir tür zırh olabilir. Kitap bana göre burada önemli olan şey, ölümle "barışık olmak"ın pasiflik değil, tersine hayatta daha bilinçli ve anlamlı yaşamak demek olduğunu göstermesi.