Eisenstein, film montajını izleyicinin algısını yönlendirmede kritik bir araç olarak değerlendirir. Montaj, sahnelerin bir araya getirilmesiyle izleyicide belirli duygusal ve düşünsel tepkilerin ortaya çıkmasını sağlar. İzleyici, bir sahne ile diğer sahne arasındaki geçişlerde duygusal bir yolculuğa çıkar. Bu geçişler, izleyicinin gözünde bir anlam yaratır ve onların düşünsel katılımını artırır. Eisenstein, montajın bu işlevini, izleyicinin merakını ve dikkatini canlı tutmak için kullanır ve böylelikle sinemanın etkisini derinleştirir.