Eşrefoğlu Divanı'ndaki şiirlerde aşk, hem bir mutluluk kaynağı hem de bir acı kaynağı olarak ele alınır. Şair, aşkın insana getirdiği derin duygusal deneyimleri, özlem ve mutluluk arasında gidip gelen bir dille anlatır. Aşkın, insanın ruhsal yolculuğundaki yeri vurgulanırken, aynı zamanda aşkın getirdiği yalnızlık ve ıstırap da gözler önüne serilir. Eşrefoğlu, aşkı tasavvufi bir bakış açısıyla değerlendirerek, aşkın insanı nasıl dönüştürdüğünü ve ruhsal olarak nasıl bir derinliğe ulaştırdığını gösterir. Bu bağlamda, aşk, Eşrefoğlu'nun şiirlerinde hem bir arayış hem de bir varoluş biçimi olarak karşımıza çıkar.