Hasan Varol'un 'Ardıç Türküleri'nde doğa, sembolik bir karakter olarak önemli bir rol üstlenmektedir. Doğa, yalnızca bir arka plan değil, aynı zamanda insan ruhunun yansıması olarak işlenmiştir. Özellikle ardıç ağaçları, yaşamın sürekliliğini ve insana huzur veren unsurları temsil eder. Varol, doğanın döngüselliği ile insanın içsel yaşamı arasında bir bağlantı kurarken, okuyucuya doğanın sunduğu duygusal deneyimleri hissettirir. Bu bağlamda, doğa, Varol'un şiirlerinde derin bir anlam katmanı oluşturur ve okuyucuya düşünsel bir yolculuğa çıkarır.