İsmail Özmel'in denemelerinde en çarpıcı tema, insanın yalnızlık hissidir. Bu tema, bireyin içsel dünyasında derin bir yankı bulur ve okuyucuya kendi yalnızlık deneyimlerini sorgulama fırsatı sunar. Yazar, yalnızlığın hem bireysel bir deneyim hem de toplumsal bir gerçeklik olduğunu vurgulayarak, okuyucunun bu durumu kabullenmesine ve anlamlandırmasına yardımcı olur. Özmel'in, yalnızlık üzerine yaptığı derinlemesine analizler, okuyucunun kendi varoluşsal sorgulamalarını başlatmasına vesile olur.