Kadriye'nin mektuplarında en çok ön plana çıkan duygu, özlem olarak değerlendirilebilir. Kitap boyunca, Kadriye'nin yaşadığı kayıplar ve uzaklık hissi, onun duygusal durumunu yoğun bir şekilde etkiliyor. Bu özlem, sadece fiziksel bir ayrılığı değil, aynı zamanda ruhsal bir bağın kopmasını da simgeliyor. Kadriye, mektuplarında bu duyguyu derinlemesine işleyerek, okuyucuya içsel bir yolculuk sunuyor ve insan ilişkilerinin karmaşıklığını gözler önüne seriyor.