Kant’ın edimsel antropolojisi, birey ve toplum arasındaki ilişkiyi, karşılıklı etkileşimler ve toplumsal normlar çerçevesinde tanımlar. Bireyler, sosyal çevrelerinden etkilenirken, aynı zamanda toplumsal yapıları da şekillendiren aktörlerdir. Bu bağlamda, bireylerin eylemleri, sadece kendi arzularını değil, aynı zamanda toplumun beklentilerini de yansıtır. Kant, bu dinamiklerin bireylerin kimlik oluşumunda kritik bir rol oynadığını vurgular.