Karakterin zamanla başa çıkma yöntemi, onun içsel dönüşüm sürecinde kritik bir rol oynar. Zaman, başlangıçta bir korku kaynağı iken, karakter zamanla ona karşı bir başa çıkma aracı geliştirir. Bu süreç, karakterin kendini tanıma ve kabullenme aşamalarını hızlandırır. Zamanın geçişi ile birlikte, yaşadığı deneyimler ve karşılaştığı zorluklar, ona yeni perspektifler kazandırır. Böylece, zamanın geçici doğası, karakterin yaşamın değerini anlamasına ve kendi içsel huzurunu bulmasına yardımcı olur.