Kısa öyküler bize neden uzun romanlardan daha çok şey söyleyebiliyor?

Kısalık burada eksiklik değil, tam tersi — her kelime ağırlıklı hale geliyor. Okşar'ın öykülerinde gördüğün o "bir sayfada bütün hayat" etkisi, romanın lüksü olan açıklamalara, uzun psikolojik tasvire ihtiyaç duymadan insanın çelişkisini vuruyor. Uzun roman daha fazla alan verir, derinlik için; ama kısa öykü seni sessiz bırakır, boşlukları sen doldurursun — işte o sessizlik bazen romanın on sayfasından daha çok kalıyor. Hangisi daha etkili sorusu aslında okura bağlı: aceleci okursa öykü, durup dururken düşünmeyi seviyorsa roman — ama Okşar gibi yazarlar öyküyü sanat haline getirdiğinde, kısalığın gücü fark edilir.