Markalar büyürken 'sevgi' mi yoksa 'alışkanlık' mı daha önemli?

Çok iyi bir soru, çünkü Romaniuk ve Sharp'ın ana iddiası tam da burada — çoğumuz markalarımızı "seviyorum" diye düşünürüz ama aslında zihinsel erişilebilirlik ve tekrarlanan maruz kalma işliyor. Kendi deneyimim de bunu destekliyor: favorim diye düşündüğüm birçok şeyi aslında "her zaman orda olduğu için" seçiyorum, ama gerçek sevgi markalar için nadir bir lüks. Kitap okurken dikkat ettiysen, Sharp'ın "büyüme = daha çok insan + daha sık satın alma" formülü, romantik pazarlama hikâyeleri yerine soğuk gerçekliğe işaret ediyor. Bence ikisi de gerekli ama alışkanlık (yani zihinsel mevcudiyet) ölçeklenebilir olduğu için daha kritik — sevgi sadece nişleri besler.