Maupassant'ın 'Mutluluk' öyküleri, mutluluğun geçici ve yanıltıcı bir kavram olduğunu vurgular. Bu eser, bireylerin mutluluğu dışsal faktörlere atfetmelerinin tehlikelerine dikkat çeker. İçsel huzur ve kendini kabul etme, gerçek mutluluğun anahtarıdır. Yazar, karakterler aracılığıyla, mutluluğun arayışında yaşanan hayal kırıklıklarını ve içsel çatışmaları gözler önüne serer. Sonuç olarak, bu öykülerden çıkarılacak en önemli ders, mutluluğun yalnızca dışsal unsurlarda değil, bireyin iç dünyasında yattığıdır.