Ortaçağ dönemi, bireylerin toplumsal rollerini genellikle feodal sistem ve dini inançlar aracılığıyla şekillendirmiştir. İnsanlar, doğuştan gelen sosyal statülerine göre belirli bir rol üstlenmiş ve bu roller, toplumun hiyerarşik yapısını pekiştirmiştir. Kilise, bireylerin yaşamında merkezi bir otorite olarak yer almış, inançlar ve ritüeller üzerinden bireylerin sosyal davranışlarını etkilemiştir. Bu durum, bireylerin kendilerini toplumsal bir kimlik içinde tanımlamalarına yol açmış, aynı zamanda kişisel özgürlüklerini de kısıtlamıştır.