Peygamber hikayelerinde ahlak mı, mucize mi öne çıkıyor?

Osman Arpaçukuru'nun bu eserinde ikisi de var aslında ama iç dönüşümler ağır basmış diyebilirim. Mucizeleri anlatıyor elbette, ama asıl güçlü tarafı karakterlerin imanlarının nasıl sarsıldığını, sonra yeniden şekillendiğini göstermesi — yani mucize değil, o mucizeye ulaşmadan önceki insan halinin derinliği seni tutuyor. Bence de hikayenin kalıcı olması bundan geliyor: mucizeler geçer ama "ben nasıl inanmaya başladım, neden şüpheledim" sorusu kalıyor içinde. Arpaçukuru'nun başarısı da oraya yerleşebilmesi.