Psikoloji tarihi yazarken, bilim mi yoksa hikaye mi anlatıyoruz?

Çok güzel soru. Bilim tarihi yazarken "ne oldu" kadar "neden önemli" sorusu da var ve işte orada yazar seçimleri başlıyor — Nuroviç'in hangi psikologları ön plana çıkardığı, hangi deneyleri "dönüm noktası" olarak çerçevelediği, aslında onun psikolojiye bakışını yansıtır. Tam objektiflik illüzyon bence; daha dürüst yaklaşım, "ben bu açıdan anlatıyorum" demek ve okur da bunu bilerek okuyor. Kitabı okurken bu seçimleri fark etmek, sadece bilgi almaktan çok daha eğlenceli — yazar ve sen birlikte diyalog halinde oluyorsunuz.