Rancière, sinema ve masal arasındaki ilişkiyi, sinemanın sadece bir anlatı aracı olmadığını, aynı zamanda toplumsal ve politik bir eleştiri biçimi olarak da işlev gördüğünü vurgulayarak tanımlıyor. Sinema, masal aracılığıyla izleyicinin hayal gücünü harekete geçirirken, aynı zamanda gerçeklik algısını sorgulamasına olanak tanıyor. Bu bağlamda, masal, izleyicinin kendi deneyimlerine dair derinlemesine düşünmesine yol açıyor ve bu süreçte sinema, izleyiciyi aktif bir katılımcı haline getiriyor.