Durbaş'ın şiirlerinde doğa ve insan ilişkisi, derin bir bağ ve karşılıklı etkileşim olarak öne çıkmaktadır. Şair, doğayı yalnızca bir arka plan unsuru olarak kullanmakla kalmaz, aynı zamanda insanın içsel dünyasıyla olan ilişkisini de sorgular. Doğanın güzellikleri, insanın duygusal durumunu derinleştirirken, aynı zamanda toplumsal sorunlara da ışık tutar. Bu bağlamda, doğa, insanın varoluşsal sorgulamalarında önemli bir rol oynamaktadır. Durbaş, doğayı anlamanın, insanın kendisini anlaması için bir araç olduğuna inanır ve bu düşünce, eserlerinde sıkça işlenir.