Çöl metaforu, 'Sahra'da ana karakterin içsel yolculuğunda derin bir anlam taşır. Çöl, yalnızlığın ve boşluğun sembolü olarak kullanılırken, aynı zamanda bireyin kendi iç dünyasıyla yüzleşmesini sağlar. Karakter, çöl ortamında geçmişiyle hesaplaşırken, içsel huzuru arama çabası içinde doğanın sert koşulları ile baş etmek zorunda kalır. Bu durum, okuyucuya insanın varoluşsal sorgulamaları ve yalnızlık hissinin derinliğini hissettirir. Tarhan, çölü bir arka plan olarak kullanarak, karakterin ruhsal durumunu ve içsel çatışmalarını etkileyici bir şekilde yansıtır.