Sanatın yaratım sürecinde sevginin rolü, sanatçının içsel dünyasını dışa vurma şekli ile doğrudan ilişkilidir. Sevgi, bir eserin ruhunu besleyen bir motivasyon kaynağıdır. Sanatçı, duygu dolu bir şekilde eserini yaratırken, izleyici ile duygusal bir bağ kurar. Bu bağlamda, sevgi, sanatın derinliğini ve anlamını artıran bir unsur olarak öne çıkar. Bektaş'ın eserinde de bu durum açık bir şekilde görülmektedir; sevgi olmadan sanatın ruhu kaybolur.