Sansür, sanatçının ifade özgürlüğünü kısıtlayarak yaratıcılığını engellerken, mülkiyet kavramı da eserlerin ticari bir meta haline gelmesine yol açarak sanatın ruhunu zedeler. Bu iki kavram, sanatın toplumsal eleştirisini ve özgürleşme sürecini tehlikeye atarak, sanatçının özgünlüğünü ve toplumla olan ilişkisini sorgulamasına neden olur. Sonuç olarak, sanatın gerçek anlamda özgürleşebilmesi için bu engellerin aşılması gerektiği vurgulanır.