Schopenhauer, aşkın insanın bencilliğiyle karmaşık bir ilişki içinde olduğunu belirtir. Aşk, bireylerin öz benliklerini aşmalarını sağlarken, aynı zamanda egoist arzularını da tetikler. Aşk, insanları bir araya getiren bir güç olmasına rağmen, bireylerin içsel çatışmalarını da derinleştirir. Bu bağlamda, aşk; bencillik ve özgecillik arasında bir denge arayışıdır. Birey, aşkı deneyimlerken kendi ihtiyaçlarını ve arzularını sorgulamak zorunda kalır. Schopenhauer'a göre, bu durum aşkın karmaşık doğasını anlamada anahtar bir unsurdur.