Şehriyar'ın yalnızlık hissi, sanatsal ifadesinin temelini oluşturan bir unsurdur. Yalnızlık, onun içsel dünyasını derinleştirirken, duygusal deneyimlerini zenginleştirir. Bu durum, onun eserlerinde yoğun bir şekilde kendini gösterir; yalnızlık, yaratıcılığını tetikleyen bir kaynağa dönüşür. Şehriyar, yalnızlık aracılığıyla, toplumsal normlardan uzaklaşıp kendi iç yolculuğuna yönelir ve bu süreçte sanatı, duygularını ifade etmenin en güçlü aracı olarak kullanır. Dolayısıyla, yalnızlık, onun sanat anlayışında hem bir engel hem de bir ilham kaynağı olmuştur.