Unutmak, insan hayatında hem koruyucu bir mekanizma hem de derin bir çatışma yaratır. Birey, travmatik deneyimler ve kayıplar karşısında unutma arzusunu besleyerek kendini korumaya çalışır. Ancak, unutmanın getirdiği geçici rahatlama, derinlerde birikmiş duygusal yüklerin açığa çıkmasına neden olabilir. Özmen'in romanında, unutmanın kaçınılmaz hale gelmesi, bireyin geçmişle olan bağlarını sorgulaması ve bu süreçte kendini yeniden keşfetmesiyle ilişkilidir. Unutmak, bir yandan korunma içgüdüsü, diğer yandan yaşamın anlamını bulma arayışıdır.