Yalnızlık, birey için hem zorunluluk hem de tercih olarak algılanabilir. Özdemir Asaf, eserinde yalnızlığın kaçınılmaz bir gerçeklik olduğunu vurgularken, aynı zamanda bunun birey için bir seçim olabileceğini de gösterir. Birey, sosyal ilişkilerdeki karmaşıklık ve yüzeysellikten kaçmak için yalnızlığı tercih edebilir. Diğer yandan, bazı durumlarda yalnızlık, bireyin içsel huzur arayışında bir zorunluluk haline gelebilir. Bu nedenle, yalnızlık, bireyin ruh hali ve yaşam koşullarıyla doğrudan ilişkilidir.