Yaşlı kadının yalnızlık hissi, onun içsel dünyasında derin bir etki yaratır. Papağan, bu yalnızlığın bir yansıması olarak, kadının düşüncelerini ve anılarını canlandıran bir unsur haline gelir. Onunla olan ilişkisi, kadının geçmişteki kayıplarını hafifletirken, aynı zamanda yalnızlığını da anlamlandırmasına yardımcı olur. Papağan, kadına bir arkadaşlık sunarak, yalnızlık duygusunu bir nebze olsun dindirse de, bu durum kadının içsel sorgulamalarını derinleştirir. Woolf, bu ikili ilişki üzerinden, yaşlılık döneminin karmaşıklığını ve insanın kendisiyle yüzleşme sürecini ustaca işler.