Zen felsefesi, anı yaşamak ve zihni boşaltmak üzerine kuruludur; okçuluk pratiği ise bu felsefenin uygulama alanıdır. Okçuluk, bireyin dikkati ve sabrını geliştirmesine yardımcı olurken, aynı zamanda içsel bir huzur ve denge arayışına da olanak tanır. Herrigel'in deneyimleri, bu iki alanın birbirini nasıl beslediğini ve bireyin kendini keşfetme yolculuğunda nasıl bir bütünlük sağladığını gösterir. Bu bağlamda, Zen'in öğretileri, okçuluk pratiği ile birleşerek, bireylere derin bir anlam ve tatmin sunar.