Dücane Cündioğlu

“Sözün özü, hiçbir varlık kendi mertebesinden dışarı çıkamaz ama insan insanlığından çıkabilir.”

“İsteseydin eğer, bir kere isteseydin, evet bir kez gerçekten isteseydin olan olurdu... Sen hiç istemedin ki dostum! İstemek nedir bilmedin ki! Hiç tutulmadın sen! Tutkuların için ölmedin ki! İsteseydin ölürdün, ölseydin olurdun! Sen hiç olmadın ki! Evet, olmadın, çünkü sen hiç ölmedin! Ölecek kadar istemedin, ölümün pahasına istemedin, ölümüne istemedin! isteseydin ölürdün, ölseydin olurdun. Oysa ne öldün, ne oldun. Çünkü sen istemedin; isteğini, istediğini aslında dile bile getirmedin. Öyle ya, bir kere dile getirseydin, olurdun, bir kez adam gibi aklından geçirseydin hemen orda olmuş ve ölmüş idin. Sen hiç istemedin ki dostum! istemesini bilemedin, istemek nedir bilemedin! çünkü sen ol deyince olduranı hiç tanımadın!”

“Kötülük düşünülerek yapılır, iyilik; hissedilerek.”

“Ruh’tan murad Kur’an’dır. Çünkü Allah Teâla birçok ayette Kur’an’ı Ruh kelimesiyle tesmiye etmiştir.”

“Demek ki oluyor ki görmeyi öğrenebiliriz; hem de içinde yaşadığı­mız şu vizyon ve imaj çağında. Üstelik boğazımıza kadar kuşatıcı bir vizyon ve imaj okyanusunun içine gömülmüşken. Evet, görme, öğrenilebilir bir edim. İstenilirse. Çaba sarfedilirse. Tıpkı duymak gibi. Tatmak, koklamak, dokunmak gibi. İstersek, eşyaya nasıl gözlerimizle dokunabileceğimizi öğrenebiliriz. Çabalarsak. Her duyuma karşılık, nasıl ki o duyuma özgü bir duyunun varlığı gerekliyse, duyumun gerçekleşmesi için de yine aynı şekilde o duyuma özgü bir duyulur (nesne) gerekir.”

“Bir iztıraptır yaşamak, yaşayan bilir; ne ki bir umuttur da yaşamak, insan olan bilir.”