Kitaplar
Öne Çıkan Alıntılar
“"Neden onlara acıyorsun?" diye sorduğunda kaşlarımı daha çok çattım. "İnsan olduğumdan." Ona hakaret ettiğimi umursamadan konuşmaya devam etti. "Vicdanın olduğundan." "Vicdansız insan yoktur." dedim dümdüz bir ifadeyle. "Yanılıyorsun, vicdanını kaybeden çok insan vardır."”
“İnsan umutsuzluğa kapıldığında, çaresiz hissettiğinde, elinden bir şey gelmediğinde kendini karşılayan iyiliği elinin tersiyle geri çeviremezdi. Kendisini kendinden koruyacak biri lazım olurdu hayatında.”
“Birden fazla insanın ağlayış sesleri kulaklarıma dolunca başımın şiddetle döndüğünü hissettim. Ruhum, bedenimden ayrılırcasına, yumuşak bulutların arasından geçerek onların bana acı vermesini sağlıyordu. Zararsız bir bulutun canımı bu denli acıtması normal miydi? Neden bu kadar kanıyordum? Bulutlardan akan kanlar benden mi kaynaklanıyordu? Neydi bu hissettiğim şey, kimdi bunu isteyen? Ağlayış sesleri tekrar yükselince, ruhum daha fazla ıstırap çekerek hiçliğe sürüklenmeye başladı. Hiçbir şey yapamadım, hareket edemedim, beynime sözümü geçiremedim. Öylece sonsuzluğa doğru bir yerlere gittim. Üzgün hissettim, çok üzgün...”
“"Neden onlara acıyorsun?" diye sorduğunda kaşlarımı daha çok çattım. "İnsan olduğumdan." Ona hakaret ettiğimi umursamadan konuşmaya devam etti. "Vicdanın olduğundan." "Vicdansız insan yoktur." dedim dümdüz bir ifadeyle. "Yanılıyorsun, vicdanını kaybeden çok insan vardır."”
“İnsan umutsuzluğa kapıldığında, çaresiz hissettiğinde, elinden bir şey gelmediğinde kendini karşılayan iyiliği elinin tersiyle geri çeviremezdi. Kendisini kendinden koruyacak biri lazım olurdu hayatında.”
“"Neden onlara acıyorsun?" diye sorduğunda kaşlarımı daha çok çattım. "İnsan olduğumdan." Ona hakaret ettiğimi umursamadan konuşmaya devam etti. "Vicdanın olduğundan." "Vicdansız insan yoktur." dedim dümdüz bir ifadeyle. "Yanılıyorsun, vicdanını kaybeden çok insan vardır."”