Hakan Sarıpolat

“Duygularım bir bulut oldu, çatladı”

“Duygularım bir bulut oldu, çatladı”

“Otobüs hareket ediyor, yol uzayıp gidiyor, bense olduğum yerdeyim.”

“Güneş tepeye yerleşmek üzereydi ve gökyüzü bomboştu. Ne bir bulut vardı havada ne de bir serinlik umudu. Kaç zamandır eşime ısrar edip durduğum doğa yürüyüşüne çıkmak bugüne kısmetti demek ki. Küçük sırt çantamıza biraz su, üç beş erik ve kayısı yerleştirdik özenle. Kahvaltımızı henüz yapmış olduğumuzdan, bu mütevazı hazırlığı bir öğün değil, sadece yürüyüş esnasında soluklanacağımız kısa bir mola için düşünmüştük. Köyün son evlerini ardımızda bırakır bırakmaz bozkır bizi tüm ihtişam ve yalnızlığıyla kucaklamakta tereddüt etmedi. Zaman zaman durarak geriye doğru baktığımızda o eşsiz manzarasıyla en az elli kilometrelik bir yay, önümüzde reverans etmekte hiç de cimrilik etmiyordu. Artık köyün de bu manzaraya dahil olduğunu ve her seferinde daha da ufalarak silikleştiğini görüyorduk. Elbette ulu ağaçlarla örtülü dağların sisler içindeki heybeti, bahar gelince binbir çiçekle donanan ovaların renk cümbüşü bambaşka bir güzellikti. Ama pek çoğumuz bu muhteşem güzelliğin farkında olmasa veya burun kıvırsa da ıssız bozkırın da yeri gelince kendine has bir tadı vardı...”

“Duygularım bir bulut oldu, çatladı”

“Yarın ola hayrola”