Hazel Noya

“İnsanlar, insanları yiyerek hayatta kalıyor burada. Bunu biliyorum. Ama sadece olduğum yerde bekliyorum. Kimseye saldırmıyorum. Hatta kendimi de korumuyorum. Yara almayı göze alıyorum. Çünkü ancak böyle güçlenebilirim. Bana baktıklarında diyorlar ki: “Ne kadar zayıf… Bu oyunda hiç yeri yok.” Umurumda değil, zayıf olduğumu düşünsünler. Oysa onlar birbirlerine saldırıp tüketirlerken tüm güçlerini, ben zamanı geldiğinde onları daha iyi çiğneyebilmek için dişlerimi sivrileştiriyorum. Çünkü ben ağzımı onlar gibi ısırmak için açmam. Sadece koparmak için açarım. Bir kez daha kalkarsam eğer düştüğüm yerden, hep saldırırım.”

“"Sana dediğim gibi, hiçbir mutluluk bedelsiz olmaz. Ben seni șu an mutlu ediyor olabilirim ama bir sabah uyanıp da buna karar vermedim, Rosa. Bir yoldan geçtik, farkında mısın? Ben senin yanında oldum da sen olmadın mı sanıyorsun? Kimse benim gibi bir adama senin gibi tahammül etmezdi. Benim senin için yaptıklarımı görüyorsun ama senin benim için neler yaptığını görmüyorsun hiç."”

““Aynen bak, yaşlandın işte,” dedim alayla. “Az bir hayat kaldı zaten önünde. Onu da benimle mi harcayacaksın? Bir kere geliyoruz dünyaya. Değmez.” "Sen bir değil, bin hayata da değersin"”

“"songur, ben sen değilim ve sen benim ne kadar yalnız olduğumun farkında bile değilsin. güçlü olduğumu kanıtlayabileceğim biri bile yok benim yanımda."”

“"songur, ben sen değilim ve sen benim ne kadar yalnız olduğumun farkında bile değilsin. güçlü olduğumu kanıtlayabileceğim biri bile yok benim yanımda."”

“Talaz, nihayetinde hepimiz insanız. Ne uğruna nefes alırız? Songur, nihayetinde insanlıktan çıkar bazılarımız. Öldürmek için varız.”