Kitaplar
Öne Çıkan Alıntılar
“Yara Bandı Yaralarımı sardım bir bir, Kanattım sandım, meğer iyileşirmişim. “Geçmez” dediğim her sızı, Zamanla susar, kabuk bağlarmış içim. Senin benden esirgediğin sevgiyi Şimdi ben kendime veriyorum usulca. Her gün aynada biraz daha tanıyorum kendimi, Ne masum, ne güzelmiş yüzüm aslında. Bedenim bana verilmiş bir armağan, Sarılıyorum ona kocaman, utanmadan. İnsan önce kendini sevmeliymiş meğer, Seni severken ne çok ihmal etmişim kendimi, geç anladım. Güzel olan sevmek değilmiş sadece, Sevilmeye layık olanı sevebilmekmiş. Büyümek dedikleri bu mu acaba, Kendini keşfetmek, mucizeyi görebilmekmiş.”
“Güneş, eskisi gibi canlı doğmuyor, gün aydınlanıyor ama neşeyle batmıyor. Nefes alıyorum, ama sanki yaşamıyorum; ruhum bedenimde değil, seni arıyor sokaklarda.”
“Güneş, eskisi gibi canlı doğmuyor, gün aydınlanıyor ama neşeyle batmıyor. Nefes alıyorum, ama sanki yaşamıyorum; ruhum bedenimde değil, seni arıyor sokaklarda.”
“Seni içimde fazla büyüttüm, sığamadın kalbime, taştın… şimdi o sevgi beni boğuyor.”
“Seni içimde fazla büyüttüm, sığamadın kalbime, taştın… şimdi o sevgi beni boğuyor.”
“Güneş, eskisi gibi canlı doğmuyor, gün aydınlanıyor ama neşeyle batmıyor. Nefes alıyorum, ama sanki yaşamıyorum; ruhum bedenimde değil, seni arıyor sokaklarda.”