Mücahit Gültekin

“Günümüz dünyasının ayırıcı ozelliklerinden biri de tarihin en yalın, en açık, en malum konularını günümüzün en “çetrefilli” konuları hâlıne getirmeyi başarmasıdır. George Orwell'in “Öyle bır çukura duştuk ki, zeki insanların ilk vazifesi malumu ilam etmektir artık” derken işaret ettiği çukurun içindeyiz Üstelik giderek de derinleşiyor bu çukur. Mesaimizin önemli bır kısmını kadınların kadın, erkeklerin erkek, babaların baba, annelerin anne, çocukların çocuk, robotların cansız, hayvanların hayvan oldugunu anlatmaya ayırmak zorundayız. Hiç öyle bir niyetiniz olmasa da, bunları anlatırken ayrımcılık yapmakla, şiddet uygulamakla suçlanmanız neredeyse kaçınılmaz. Varlığı olduğu yere koymaya çalışmanın adı ayrımcılık ve şiddet olmuştur. Kaldı ki postmodern kültürde kimsenin böyle bir hakkı da yoktur. Artık ayrımcılığın/şiddetin pek çok çeşidi var, birinden kaçsanız diğerinden kaçamazsınız: Türcülük, cinsiyetçilik, yaşçılık, heteroseksistlik, ekofobi, homofobi, transfobi, mansplaining vs. Bunlara yenileri de eklenmeye devam ediyor.”

“Bu kadar cehalet ancak tahsil ile mümkündür.”

“The Guardian gazetesinde 2018 yılında yayımlanan bir haber ise insanların makinelerle duygusal bağ kurabileceğini gösteriyordu. Gazete Japonya'da robot köpekler için bir cenaze merasimi düzenlendiğini duyurmuştu.” Haberde Tokyo yakınlarındaki Isumi'deki 450 yıllık Kofukuji tapınağında 800 AIBO marka robot için ayin düzenlenip, “dualar” edildiği bildiriliyor. Habere göre Sony firması tarafından üretilen AIBO isimli “robot köpekler” arızalanıp çalışamaz hâle gelince onlar için Budist rahiplerin yönetiminde yas merasimleri düzenleniyordu. Merasimde robot köpekler için tütsüler yakılıyor, ilahiler söyleniyor, dualar ediliyordu.”

““Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.””

“Bu kadar cehalet ancak tahsil ile mümkündür.”

“İnsanoğlunun 'çoğunluğun yanında olmak' gibi bir zaafı bulunmaktadır.”