Pablo Neruda

“işte buradayım, hiç bilemiyorum neden birini tanıyamıyorum neden biri beni tanımıyor, sanki herkes ölmüş de burada bir ben yaşıyormuşum bunca unutuş arasında”

“Şimdi rahat bırakabilirler. Artık alışabilirler bensizliğe.”

“Gözlerinde çırpınır akşamın alevleri”

“Sürgünler! Uzaklık yoğunlaşıyor gitgide, yarayla soluyoruz; zoraki bir kural yaşamak.”

“• Seni yalnız bir ev gibi bekliyorum. Beni tekrar görene ve içimde yaşayana kadar... •”

“İlkyaz ne diye sarı bir taç getirdi bana?”