Prof. Dr. Hasan Akay

“Bütün varlıkları yaratan üstün ve büyük bir güç var Kutsal ve yüce, ben bu güce vijdanımla inandım. Yeryüzü vatanım, insan cinsi milletim. İnsan bunu böyle düşününce insan olur inandım. Şeytan da biziz, cin de, ne şeytan var ne melek Dünya cennete dönecek insanla inandım. Yaradışışda ezelden beri bir değişme, gelişme var inandım. Tevrat ile, İncil ile, Kuran' la inandım. Tüm insanlar birbirinin kardeşi.. Hulya! Olsun ben o kuruntuya da bin canla inandım. İnsan eti yenmez, bu teselliye içimden Bir an için atalarımı unutarak inandım. Kan şiddeti, şiddet kanı besler Kan ateşidir ki, ne kadar kan dökülse sönmeyecek kanla inandım. Aklın, o koca büyücünün şaşılacak mucizevi işleri önünde Şaçmalıklar yere geçip, yıkılacak hüsranla, inandım. Karanlıklar sönecek ve bir yanardağ gibi Hakkın ışığı birdenbire parlayacak, inandım. Birgün şu kara toprağı altın yapacak bilim Herşey irfan gücüyle olacak, inandım eminim.”

“Bir yere gelirsin ki artık her şey bitmiştir: bir tek silme tuşuyla kesilmiştir ilişki! Aklını yitirmiştir aydınlık kelimeler. Kişilikler döküntü, kırılmış endişeler!.. Bir yere gelirsin ki güneşi kaybetmiştir cümleten insanoğlu! Ahde vefâ bitmiştir! Kavramlar salgın yemiş, güvensizlik iktidar! Avuçlarda saklanır kirli parmak izleri! Bir yere gelirsin ki artık her şey belirsiz! Kitapların dili yok! Sessizlikler kilitli! Çatlar susuzluktan su! Kırılır dalların en duygulusu! (Allah korusun!)”

“Sabahtan beri yerinden kıpırdamayan dalların golgeleri bile dans ediyor Sen ne duruyorsun? Çık dışarı haşarı çiçekleri sev ve manolya altında mayışmış kedilerin nağmelerini dinle! Kendinle barış, çimenler üstünde koşturan kelebeklerle eğlen. Neşelen, çünkü sen ilgılendikçe bahçeler gülşen! Balkona çıkan kayısıların sana göz kırparak konuşan yapraklarını gör! Kiraz çiçeklerini incitme sakın, dallarındaki arıların hatırını kırma. Bırak uçsunlar özgürce senin bahçende.”

“Kırk günlük iken sana yoldaş olan muhafaza meleğini üzme!.. “Her halini bilen'den gafil olma! “Bir”den gafil olma! “Bir bilen'e sor. “Birr”i bilene sor! Bir'i ara... “Bir”i aramak, tevhit neşesiyle bakmaktır. O neşeyi tatmaktır. Akıl körlüğünden, kalp katılığından kurtulmaktır. Kalp katılığı, imanın kalbe girmemesi demektir! “Bir'i ara, bir'i gör, bir ol””

“" İnsan bazı kere hatırına gelen bir hayâli tanıyamaz, o kadar güzeldir... Zihninde uçan bir fikre yetişemez, o kadar yüksektir... Kalbinde doğan bir hissi bulamaz, o kadar derindir... Bu acz ile bir feryâd koparır... Bu şiirdir... "”

“Çağların sürüp giden olayları ; Hep felaket ve dert yığınları Mutlaka bir yenen, on yenilen Çiğneyen haklı ve suçludur çiğnenen Kahra alkış, gurura secde, bağış Hep zayıflık ve alçaklıkla, ikiz ele ele Doğruluk yüreklerde değil, dudaklarda Hayır ayaklarda, şer kucaklarda En açık kural ezmeyeni ezmektir Din şehit ister, gökyüzü kurban Her zaman, her tarafta kan, kan, kan”