Prof. Dr. Mehmet Kanar

““Evin yurdun nerede?” “Yerim vefa şehridir.” “Ne zaman ayrıldın oradan?” “Oradan kim ayrılabilir ki?” “O garip yer de neresi?” “Yarin gözünden saklı değil.” “Orasının suyu meyvesi nedendir?” “Sevgi tohumu ile ciğer kanından.” “Bunlardan ne elde edilir?” “Can kederi ile gönül hasreti.” “Oradan ne hediye getirdin?” “Şu kanlı gözyaşları ile sapsarı bir yüz.” “Benden nedir muradın? Sabah akşam demez ararsın beni?” “Ey serkeş! Beni bir anda yakmanı isterim senden.” “Canım sana kavuşsun diye gamınla yanıyorum ben.” “Böyle yanmaktan maksadın ne? Dumanların feleği geçmiş? Ten toprak oluyor, can sana gidiyor. Kokunla hep zinde olayım ben. Senden ayrı iken ten ne işime yarar benim? Aksine beni senden ayırıyor. Keşke çözülüp dağılsam da tamamen sende birleşsem!””

“Ey dudağı canım olan sevgili! Gülme. Yoksa yüreğime ateş düşürürsün. Canım gülüşüne köle olur. Gülmekten ne zamana kadar yaş dökeceksin? Ayrılığınla halim değişti. Oysa gördüğün halde ağlamıyorsun ağlanacak halime. Vefa gösterip tanıştın benimle. Sonunda cefa ile ayrıldın benden. Madem sonunda ayrılma hevesin vardı, başında bu aşinalık da ne demek oluyor? Önceleri ayrılığına dayanacak gücüm vardı. Gamın böyle görünmüyordu bana. Vuslatınla huzur bulan gönlüm şimdi sensiz ne yapacak?”