Selçuk Baran

“... Yarın sabah gözümü açar açmaz denize koşmalı, yüzmeli, yüzmeli... Yüzmek iyi gelir bana. Yaptığım tek spor. Üstelik terasta egzersizler yapabilirim, kimseler görmez. Ama önce kitap sandığını açmalı. Sevgili kitaplarım benim. Yıllardır bu günleri beklemedim mi? İstediğim gibi kitap okuyabileceğim mutlu başıboş günleri...”

“Birden hüzünlü insanlar oluvermiştik; ailemizin ve kasabamızın öteki insanlarına benzemiştik kısacası.”

“Gün gelir bir de bakarsın ki, o eleştirip durduğun insanlara benzeyivermişsin. Hayatı kabullenmişsin, bir aptal gibi sürüklenip gidiyorsun...”

“Suskunluğumuz. Bütün vazgeçişlerimizle, gereksiz katlanışlarımızla pahalı ödediğimiz yorumlanmaz bir ağırlık.”

“~ [object Object] . [object Object] . ~”

“Aslında değişmeyen insanlardan tiksinirim. Ama sen başkasın. Belki senin değişmemen gerekir. Kendi yarattığın bir yapıt gibisin. Kendini kimselere sormadan, kimseden etkilenmeden, gönlünce kurmuşsun.”