Ulaş Karadağ

“Peki, bu şiddete düşkünlük hali sadece Black metalde mi böyledir? Eski ve köhnemiş olanın yıkılmasını konu alan veyahut uman her eserin "karanlık" bir tarafının olduğu söylenebilir. Mesela Kapital ile ilgili aktarılan bir pasaja bakalım. "Bir mülkiyet biçiminden diğerine geçişin örneği olarak Büyük Britanya'nın incelendiği sayfalarda Marx'ın seçtiği kelimeler bir cinayet romanınkinden farksızdır: Cürüm, hırsızlık, ihanet, can alma, kan, yangın, talan... 'Bu mülksüzleştirme insanlığın defterine ateşten ve kandan karakterlerle yazılıdır' der" (Aydın,2014). Verges , Savunma Saldırıyor'da Fransız Devrimi'nde XVI. Louise'nin kafasının giyotinle kesilmesini müthiş bir coşkuyla anlatır. Engels'in "Tarihte Zorun Rolü" (Diye Rolle Der Gewalt in der Geschichte) - yine "Gewalt" ile karşılaşıyoruz - eserinde şiddetin (zorun) Dühring'e karşı savunusu manifesto gibidir.”

““Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.””

““Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.””

““Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.””

“Hannah Arendt'in ve Heidegger'in görüşlerinden etkilenerek Foucaultcu düşünce çizgisini ileri taşımaya çalışan İtalyan düşünür Agamben, Foucault'un dispositif nitelemesini daha da geniş bir biçimde yeniden yorumlar. Ona göre canlıların hareketlerini, davranışlarını, fikirlerini veya söylemlerini herhangi bir şekilde yönlendirme, belirleme, modelleme, araya girme, ele geçirme,kontrol etme ve güvenceye alma kapasitesi olan herhangi bir şey dispositif olarak adlandırılmaktadır. Yani bir bilgisayar, sigara, cep telefonu, kalem ve hatta dilin kendisi de bir dispositif'tir (Agamben, 2009,s.14). Bu geniş tanımdan yola çıkarsak, müzik de tıpkı hukuk gibi dispositif üreten bir alan olarak veya başlı başına bir dispositif olarak ele alınabilir.”