Kitaplar
Ardıç 2 (Ciltli)
Ardıç 1 (Kutulu Set)
Ardiç 1 (Ciltli )
Öne Çıkan Alıntılar
““Bir süre hatırlamak, konuşmak istemiyorum. Sadece unutmak ve iyileşmek istiyorum.” dedim sıkıntıyla. “Unutmak iyileştirir mi?” diye sordu, bir anda. Sözlerimde takılı kalmıştı. “Yaşatmak acıtmaz mı?” Kaşlarım havalandı. “Acı hatırlar, unutulmaya mahkumdur. Hayatımızın bir parçası olan sevdiklerimiz unutulmaya mahkum değildir.” dedi net bir sesle. “Unutmak iyileştirir.” dedim ona aksine. “Yeni bir sayfa açarsın kendine bir kere. Yeni bir ben yaratırsın kendine.” “Ama asla eskisi gibi olamazsın.” dedi yutkunarak. “İnsanı kendisi gibi yapan yaşanmışlıklarıdır. İyisiyle de kötüsüyle de olsa yaşadıklarıdır. Acı değiştirir. Ama unuttuğun birinin kendisini sana hatırlatmaya çalışması daha acı vericidir.” Kara gözleri yeşillerime mühürlendi. “O yüzden sanırım her ne yaşamış olursam olayım unutmak istemezdim.””
“Bazen bilmezsiniz. Ağzınızdan çıkan kelimlerin başkalarının zihninde nasıl yuva edindiğini. Ama yaşayınca, her hatırladığınızda derin bir acıyla baş başa kalır, başınızı yastığa koyduğunuzda eksikliğinizle yetinmek zorunda kalırdınız.”
“Kaybetmeden niye anlamıyorsunuz ki hayatınızdaki kadınların değerini? Kaybedince niye arıyorsunuz ki etrafınızdaki vallıklarını?”
“"Kader tesadüflere gebedir. "”
“Hani bazen içinize bir şey oturur. Yutkunamazsınız. O yumru gözlerinizi doldurur, kalbinizi bir taş gibi vurur ve paramparça eder. Heves ettiğiniz, umut ettiğiniz her şey kursağınızda kalır. Bir daha da yutkunamazsınız. O yumru içinize oturur, kendini hatırlatır sürekli. O taş kalbinize vurur yüreğinizi deşer. Sanki bir kıymık gibi kazar içinizi. Oyar da oyar. Bir oluk oluşur sonra göğüs kafesinizde. Kaburgalarınız içe çöker, nefes aldırmaz. Yaşatmaz. Göğüs kafesim kıyametimdi. Ben ruhumdaki oluğa bir ip geçirdim. Ucuna da hayallerimi, çocukluğumu astım.”
“İçim yara. İçim kabuk tutmayan yaralarla dolu. Ruhumsa bir katliama kurban gitti.”