Yakup Bozkurt

“Bir adım kaldı kendime varmaya, yol dediğim şey sustu arkamda. Aynaya baktım, yüzüm yarım ya, ben değildim artık bakan camda. Taşıdım içimde suskun taşları, her biri kalbime yasaklıydı. Gecenin cebinde kırık saatleri, zaman bile benden alacaklıydı. Söyleyemedim; çünkü söz yaraydı, dil değse her hakikat kanardı. Sevgi sandığım şey bir sınavdı, geçtim sanırken içim yanardı. Şimdi kapatıyorum adı konmamış defteri, ne dua kaldı içimde, ne de küfür. Ardımda bıraktım bütün ihtimalleri, ışık arama — karanlık kendi kendine yeter.”