Uyandığında, hava griydi. Yatağının içinden doğrulup saate baktı: 07:45. Geceden kalma bir baş ağrısıyla gözlerini ovuşturdu. Her şey normaldi. Ya da öyle olduğunu sanıyordu.
Banyoya gitti, aynaya baktı ve bir an donakaldı. Karşısındaki yüze yabancıydı. Yüz hatları farklıydı, gözleri daha koyu, çenesi daha sivriydi. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Ellerini yüzüne götürdü, bu bir maske olmalıydı. Ama değildi.
Panikle cüzdanına uzandı. Kimlik kartı… Orada değildi. Cebini kontrol etti, telefonunu aldı ve ekran kilidini açmaya çalıştı. Yanlış şifre. Tekrar denedi. Yanlış. Telefon onun değildi. Ama başka kim olabilirdi?
Koşarak odadan çıktı, koridora yöneldi. Oturduğu apartmanın koridoruna benzemiyordu. Çerçevede asılı tablolar değişmişti. Kapıyı açtı, dışarı çıktı. Sokak aynıydı ama insanlar farklıydı. Bir kadın yanından geçerken ona selam verdi.
"Affedersiniz..." diye seslendi kadına. "Ben burada yaşıyorum ama..."
Kadın başını hafif yana eğip gülümsedi. "Sizi tanıyor muyum?"
Adamın içini soğuk bir ürperti kapladı. "Ben... Burada, 14 numarada oturuyorum."
Kadın kaşlarını çattı. "Yanlışınız var. 14 numarada yaşlı bir çift oturuyor. 10 yıldır."
Adam adımlarını geri çekti. Kendi binasının önündeydi, ama orası artık ona ait değildi. Kendi ellerine, vücuduna, yüzüne tekrar baktı. Kim olduğunu bilmiyordu.
Panik içinde sokaklarda yürümeye başladı. Geçmişine dair bir iz, bir kanıt arıyordu. Telefon rehberinde hiçbir tanıdık numara yoktu. Adını dahi hatırlayamıyordu.
Bir şey olmuştu. Gece yatarken kim olduğunu biliyordu. Sabah uyandığında ise bir yabancıya dönüşmüştü.
Bir cevap bulmalıydı. Ama cevabı bulduğunda, her şeyin daha da kötüleşeceğini bilmiyordu…
