Zeynep, merdivenleri inerken ayakkabılarının tozlu taşlara çarpma sesini sayıyordu. Otuz, otuz bir, otuz iki... Kaç kez inmiş olsa da, bu merdivenlerin tam olarak kaç basamak olduğunu hiçbir zaman doğru sayamamıştı. Belki de sayı her seferinde değişiyordu. Belki de bu yer gerçek değildi.
Saat gece yarısı geçiyordu. Üstündeki İstanbul—Galata'nın dar sokakları, neon ışıklı vitrinler, gece kulüplerinin müziği—tümüyle başka bir dünyaya aitmiş gibi görünüyordu. Burası, yer altında, Zeynep'in gerçek işinin olduğu yerdi. Hafızanın Kütüphanesi'nde.
Kütüphanenin kapısı açıldığında, o tanıdık koku—kitap, elektrik, ve bir şey daha, tanımlayamadığı bir şey—Zeynep'i sardı. İçeride, binlerce cam kavanoz rafa diziliydi. Her kavanozda, parlak bir sıvı içinde yüzen bir kristal vardı. Anılar. Gerçek, canlı, taze anılar.
"Geç kaldın," dedi Murat, kütüphanenin sahibi. Gözlüğünün üzerinden baktı. Yüzünün yarısı gölgede, yarısı yeşil monitörün ışığında kalmıştı. "Müşteri bekliyor. Odada."
Zeynep ceketini çıkardı ve laboratuvara geçti. Odada, yaşlı bir adam oturuyordu. Gözleri kırmızı, yüzü solgun. Ellerinde çay fincanı titremekteydi.
"Siz Zeynep'siniz," dedi adam. Ses titrek, çaresiz. "Bana yardım edebilir misiniz?"
Zeynep otomatik olarak başını salladı. Sorular sormazdı. Soruların hiçbir anlamı yoktu. Herkes aynı sebepten geliyordu: bir şeyi hatırlamak istiyordu. Ya da—daha sık olsa da—bir şeyi unutmak istiyordu.
"Adım Hasan," dedi adam. "Kırk üç yıl evli kaldığım kadın, geçen ay beni terk etti. Başka birisiyle. Ve ben... ben onunla geçen kırk üç yılı hatırlamak istemiyorum. Tamamen. Hiçbir anı kalmadan. Sanki hiç yaşanmamış gibi."
Zeynep, başını kaldırdı. Bu, sık istenen bir şeydi, ama Zeynep'i her zaman rahatsız ederdi. Bir insanın otuz senesi silinmesi. Bir yaşamın parçasının çıkarılması, boşluk bırakarak. Ama iş iş idi.
"Yapabilirim," dedi Zeynep. "Ama pahalı olacak. Kırk üç yıl çok uzun."
Adam cüzdanını çıkardı. "Para sorun değil. Sadece... lütfen, onu tamamen unut. Böyle yaşamak istemiyorum."
Zeynep onu Hafıza Makinesi'nin yanına götürdü. Gümüş, kristal ve bakırdan yapılmış cihaz, bir tıbbi alet ve bir sanat eseri arasında bir şeydi. Adam, başını cihazın altına koydu. Zeynep, kontrol panelini ayarlamaya başladı. Tarihler, isimler, yerler... Hasan'ın hafızasından kırk üç yılı silecek algoritmaları programladı.
Düğmeye bastığında, cihaz bir vızıltı çıkardı. Yeşil ışık, adamın başının etrafında döndü. Beş dakika. On dakika. Zeynep, nefesini tuttu.
Sonunda, ışık söndü.
Adam, başını kaldırdığında, gözleri boştu. Ama huzurlu. Sanki, uzun bir rüyadan uyanmış gibi.
"Nasılsınız?" diye sordu Zeynep.
"İyi," dedi adam. "Çok iyi. Sanki... sanki hayatım yeni başlıyor."
Zeynep, onu çıkışa kadar eşlik etti. Murat, para alışverişini yaptı. Adam gitti.
Zeynep, kütüphanenin derinliklerine döndü. Rafların arasında yürüdü. Her kavanozda, birinin yaşamının bir parçası vardı. Sevgiler, acılar, sevinçler, hayal kırıklıkları. Tümü saklanmış, korunmuş, unutulmuş.
Bir saat sonra, kapı yeniden açıldı.
"Zeynep," dedi Murat, acı bir ses tonuyla. "Bu sefer... bu sefer farklı."
Zeynep, raflardan çıktı. Odaya girdi. Bir kadın oturuyordu. Genç, otuz yaşlarında. Ama gözleri... Zeynep hiç böyle gözler görmemişti. Korku ve inatçılık karışımı.
"Bu bayan," dedi Murat, "bir anı silmek istemiyor. Bir anı... eklemek istiyor. Hiç yaşanmamış bir anı."
Zeynep'in kalbi durdu.
"Mümkün mü?" diye sordu kadın.
Zeynep, Murat'a baktı. Murat başını kaldırmadı.
"Hayır," dedi Zeynep. "İmkansız."
"Ama siz imkansızları yapıyorsunuz," dedi kadın. "Burada. Bu yerde."
Zeynep, bir şey söylemek istedi ama söyleyemedi. Çünkü kadın haklıydı. Hafızanın Kütüphanesi'nde, imkansız her gün oluyordu.
