Zeynep'in ağzı kuruyup gitti. Kadın bir adım öne çıktı, fenerini yavaşça yaktı. Işık, kütüphanenin en eski raflarına düştü—1920'lerden kalma ciltli kitaplar, altın yazılı omuzları parıldadı.
"Adım Aslı," dedi kadın. "Anneannen Şermin'in kız kardeşiyim. Ya da daha doğrusu, oldum. Çünkü hiç tanışmadık."
Zeynep sandalyeye oturdu. Bacakları taşıyamıyordu artık. Annesi Zeynep'e hiç anneannesinden söz etmemişti. "Şermin Hanım" sadece bir isimdi, bir cümlede geçen, hemen unutulan bir isim. "Babamın annesi," demişti bir kez. Daha fazla hiç.
Aslı, kütüphanenin derinliklerine doğru yürüdü. Zeynep'i takip etmesi gerektiğini biliyordu, ama hareket edemiyordu. Aslı durdu, bir kitabı rafa uzandı. Mavi ciltli, yazısız bir cilt. Çekti.
"Bunu buldum," dedi Aslı, dönerek. "Dört gün önce. Bizim eski evde, çatıda. Şermin'in günlüğü. 1942'den. Kütüphaneyi neden kurduğundan, neden sonra terk ettiğinden... her şeyden bahsediyor."
Zeynep'in kalbi çılgınca çarpıyordu. Mavi defter. Bölüm 2'de bahsedilen defter mi bu?
"Zeynep," dedi Aslı, sesini alçaltarak. "Kütüphane sadece kitaplardan ibaret değil. Burası, bir aşk hikayesinin tapınağı. Ve sende, bu hikayeyi tamamlama sorumluluğu var. Çünkü senin büyükbabanız, Mehmet Paşa'nın oğlu, bu kütüphaneyi kurmasının asıl sebebi... çok daha karmaşık. Çok daha ağır."
Aslı, mavi defteri Zeynep'e uzattı. Zeynep elini kaldırdı, ama tutamadı. Defteri düştü. Sayfaları açıldı. İlk sayfada, güzel bir el yazısıyla yazılı üç satır vardı:
"Eğer bu günlüğü buluyorsan, benim ölü olduğum anlamına gelir. Ve bu kütüphaneyi, bir erkek için kurdum. Ama bu erkek, benim değildi. O, yazardı. Adı Osman'dı. Ve o, yasaklı bir kitap yazmıştı."
Zeynep'in gözleri bulanıklaştı. Osman? Yasaklı kitap? Kütüphanede, en derin rafların en uzak köşesinde, hiç kimsenin dokunmadığı bir bölüm vardı. Zeynep bile, tam olarak ne olduğunu bilmiyordu. Sadece biliyordu ki, orada bir şey vardı. Bir sır vardı.
Aslı, pencerenin yanında durdu. Dışarıda, Balat'ın dar sokakları, gece karanlığında kayıp gidiyordu. "Zeynep, sana bir soru soracağım. Ve sen, çok dikkatli düşün. Büyükannen Şermin neden seni, bu kütüphanenin bekçisi olarak seçti? Neden senin adını taşıyan kütüphaneci olacağını bildi?"
Zeynep cevap veremedi. Çünkü o da, hiç sorgulamadığı bir gerçekti bu. Sadece, bu kütüphaneye ait olduğunu hissetmişti. Ruhunun derinliklerinde, adeta kalıtsal bir bellek taşıyormuş gibi.
"Çünkü," dedi Aslı, "bu kütüphane, sadece Mehmet Paşa'nın değildi. O, Şermin'in ve Osman'ın ortak eseri. Ve bu defteri okuduktan sonra, sen de anlayacaksın neden. Çünkü sen, onların mirasını taşıyorsun. Sadece kitapların değil, aşkın, fedakarlığın ve unutulmuş bir yazarın anısının."
Zeynep, mavi defteri aldı. Soğuk ve ağırdı. Sanki içinde, yüz yıllık bir ağırlık vardı. Aslı, kapıya doğru yürümeye başladı.
"Bunu oku," dedi. "Sonra, en derin rafı aç. Anahtarı, defterle birlikte bulacaksın. Ve Zeynep... hazırlan. Çünkü bulacağın şey, sadece bir kitap değil. Bir hayat. Bir trajedya. Ve belki de, kütüphanenin kurulmasının gerçek sebebi."
Kapı, hafif bir sesle kapandı. Zeynep, yalnız kaldı. Mavi defteri elinde, ışığın altında, ilk sayfayı okumaya başladı. Ve o anda, kütüphanenin tüm duvarları, sanki onun için özel olarak fısıldamaya başladı.
