Zeynep, defterin son sayfasına ulaştığında sabah olmak üzereydi. Aslı çoktan uyumuştu, kütüphanenin koltuğunda başı geriye dönük, soluk bir uyku içinde. Fakat Zeynep uyanıktı—belki de uyku onu terk etmişti, belki de defterin sayfaları onu uyku tutmayacak şekilde büyülemişti.
Son sayfada bir mektup vardı. Şermin'in el yazısıyla yazılmış, hiç gönderilmemiş bir mektup. Tarihi yoktu, ama sayfa sararmış, mürekkebi solmuştu. Zeynep dikkatlice okudu:
"Sevgili Mehmet,
Eğer bu satırları okuyorsan, ben artık burada değilim. Belki de hiç olmadığım gibi görünüyorum şimdi, ama sen biliyorsun—ben hep buradaydım. Bu kütüphane, benim vücudumun uzantısı, ruhumun yansıması. Her kitap, her ad, her gizli sayfa... hepsi benim.
Sana söylemediğim şey var. Fatma H. sadece bir yazar değildi. O, benim kızımdı."
Zeynep nefesini tuttu. Kütüphanenin sessizliği, aniden çok daha ağır hissetti.
"Evet," dedi Aslı, uyandığını farketmeden. Koltuğunda hareket etmişti, gözlerini açmıştı. "Şermin'in kızı. Osmanlı'nın son yıllarında doğdu, Cumhuriyet'in ilk günlerinde yaşadı. Ama o, kamu hayatında olamayacak bir şeydi—yazar, şair, bağımsız bir kadın. O zamanlar, özellikle de onun ailesi için, bu imkansızdı."
Zeynep mektuba geri döndü. Ellerini kütüphane lambası altında tuttu, sayfayı daha iyi görebilmek için:
"Onu korumak istedim. Kitaplarını yayınlamak istedim, ama adını açıklamadan. Bu kütüphane, onun için bir sığınak oldu. Burada, hiç kimse onu bulabilmezdi. Hiç kimse bilmezdi. Belki de bu, ona yazma özgürlüğünü verdi. Belki de bu, onu öldürdü. Bilmiyorum.
Ama şunu bil: Fatma'nın şiirleri, bu kütüphanenin en güzel kitaplarıdır. Onları bulduğunda—ve bulacaksın, çünkü sen de o türden insansın—oku. Sadece oku. Onun sesini dinle. O, hiç sessiz olmadı. Sadece görünmez kaldı."
Mektup burada bitiyor, ama son sayfanın kenarında, kalem kaygısızca yazılmış, bir not daha vardı:
"1952. Şermin ölmüş olmalı." Aslı'nın yazısıydı bu.
Zeynep, defterin ilk sayfasına geri dönmek istedi. Fatma H.'nin adının yazılı olduğu yere. Ama Aslı, bir el uzattı, defterin kapağını kapattı.
"Henüz değil," dedi kadın, gözleri Zeynep'in gözlerine kilitlendi. "Önce, Fatma'nın kitaplarını bulmalısın. Kütüphanenin hangi köşesinde saklandıklarını biliyor musun?"
Zeynep başını salladı. Bilmiyordu. Ama Aslı'nın sorusu, bir harita gibiydi—ilk adımlarını gösteriyordu.
Kütüphanenin penceresinden, İstanbul'un sabah ışığı sızıyordu. Yüz yıl önceki bir kadının sesini bulmak için, Zeynep'in gözleri parlıyordu.
