Zeynep, saat 23:47'de asansörün kapısından çıktı. Asansör hiçbir kata açılmıyordu; sadece bu özel düğmeye basıldığında, eski bir maden işletmesinin kalıntılarının içine iniyordu. Otuz yıldır burada çalışan Müdür Selim onu işe alırken, "Burada hiçbir soru sormazsın. Hiçbir şey dışarı çıkmaz. Hiçbir şey içeri girmez" demişti. Zeynep o zaman bu sözleri fazla dramatik bulmuştu. Şimdi, kütüphanenin sessiz koridorlarında yürürken, her kelimeyi yeniden düşünüyordu.
Kütüphane, normal bir kütüphane değildi. Raflar, taş duvarların içine oyulmuştu. Yüz yıllık kitaplar, zarif cilt içinde, hiçbir çöp, hiçbir toz. Her akşam Zeynep aynı rutini takip ederdi: giriş salonunu kontrol et, ortadaki okuma masasında bir çay demlesi bırak, ışıkları kısıp, sabaha kadar sessiz bekle. Kütüphane, uyuyan bir hayvan gibiydi—nefes alıyor, ama hiç hareket etmiyordu.
Bu gece farklıydı.
Okuma masasının yanında, normalde hiç bulunmayan bir kitap vardı. Kırmızı ciltli, altın yazılı. Zeynep'in kalbi hızlandı. Müdür Selim'in kurallarından biri kesinlikle bu kitapları yerlerinden çıkarmaktı. Hiçbir kitap masaya konmaz, hiçbir kitap ödünç verilmez, hiçbir kitap okunmaz. Zeynep otuz yılda bunu hiç ihlal etmemişti. Ama bu kitap, sanki onu çağırıyordu.
Kitabın kapağına baktı. Başlık, altın harflerle yazılmıştı: "Zeynep Hanım'ın Ölmemiş Oğlu". Zeynep'in eli titredi. Onun oğlu Murat, dokuz yaşındayken ölmüştü. Araba kazası. Otuz iki yıl geçmişti. Kimse bu ismi bilmiyordu. Kimse.
Kitabı açmaya cesaret edemedi. Bunun yerine, Müdür Selim'i aradı. Telefon, sessiz ofisinde uzun süre çaldı. Cevap gelmedi. Zeynep kitabı masada bırakıp, kütüphanenin derinliklerine gitti. Raflar arasında yürürken, her kitabın ona baktığını hissetti. Binlerce gözün, binlerce yaşanmamış hayatın gözü.
Müdür Selim'in ofisinin kapısı açıktı. Zeynep içeri girdi. Masanın üzerinde, bir not vardı. El yazısı titriyordu: "Zeynep, kitaplar değişmeye başladı. Eğer kırmızı ciltli kitabı açarsan, geri dönüş olmaz. Ama bunu zaten biliyorsun, değil mi? Çünkü sen de, bir zamanlar, burada çalışmayan biriydin."
Zeynep, notun altında imzayı aradı. Var olan tek şey, kendi adının yazısıydı.
