Zeynep telefonu açmadan önce nefesini tuttu. Ekranda "Bilinmeyen Numara" yazısı titriyor, sanki cihazın kendisi de korkuyormuş gibi. Parmağı tuşa değdiğinde, harita cebinden düştü. Kağıt yavaş yavaş yere indi, tıpkı bir kuş gibi — kontrolsüz, ama amaçlı.
"Gece geldiğinde kapıyı açma," dedi yaşlı kadın. Sesi, telefon hattından geçmiş olmasına rağmen, kütüphanenin sessizliğini taşıyordu. "Adı Yazılmayan Kitap'ı aldığını biliyorum. Ama kitap seni değil, sen kitabı aldın. Fark ettin mi?"
Zeynep bir şey söylemeye çalıştı. Ağzı açıldı, kapandı. Kuş misali.
"Harita," devam etti kadın, "gerçek değil. Ama gerçek olmayan şeyler İstanbul'da daha çok vardır. Sokaklar yanlış gidiyor diye korkma. Sokaklar seni doğru yere götürüyor."
Hat kapandı.
Zeynep, yerde duran haritaya baktı. Sabah ışığında, kağıt daha da eski görünüyordu. Çizgiler, bir anda hareket etmeye başladı — ya da öyle görüldü. Gözleri yorgun muydu? Üç gece uyumamıştı. Kütüphaneden çıktıktan sonra, dairesinde, yatağında, gözleri kapanmıyordu. Her kapandığında, fısıltıları duyuyordu.
Cebindeki telefon çalındı. Yine.
Bu sefer, "Ajda" yazıyordu. Ajda — kütüphanedeki diğer çalışan. Zeynep, onu hiç görmemişti. Sadece notlar kalıyordu. "Rafları düzelttin," "Sabah kahvesi hazır," "Gece saat 23.00'te çık."
"Zeynep, sen iyi misin?" Ajda'nın sesi, canlı, gerçek, normal — çok normal ki, Zeynep'in midesine buz düştü. "Dün gece, müdür seni aradı. Kütüphanenin kapısı sabah açık bulundu. Sen mi açtın?"
"Hayır," dedi Zeynep otomatik olarak. Sonra: "Müdür kim?"
Suskunluk. Uzun, soğuk suskunluk.
"Zeynep... Müdür var mı diye soruyorsun?"
Telefon düştü. Zeynep'in ellerinden. Yerde, harita kıvrıldı. Sokaklar, derinliğe doğru giden sokaklar, birden netleşti. Ve ortasında, bir adres. Cağaloğlu, 47 numaralı sokak. Ama sokak adı yazılmamıştı. Tıpkı kitap gibi.
Pencereden dışarı baktığında, güneş batıyordu. Saat 17.23'tü. Gece, sekiz saat sonra gelecekti. Kütüphane, dokuz saat sonra açılacaktı.
Zeynep, haritayı cebine koydu. Elleri artık titremiyordu. Çünkü artık korkmuyor, sadece biliyordu. Biliyordu ki, gece geldiğinde, kapıyı açacaktı. Adı Yazılmayan Kitap, elinde, cebinde, ya da belki de içinde — hangi fark ederdi?
İstanbul'un sokaklarında, haritada olmayan yerlerde, başka birinin daha harita taşıyordu belki. Belki de hepsi taşıyordu. Belki de sokaklar, insanları değil; insanlar sokakları yazıyorlardı.
Gece geldiğinde, Zeynep kapıya yürüdü. Kütüphanenin kapısı, sabah çıktığı yerden daha dar görünüyordu. Ya da o büyümüştü. Kapıyı açtığında, içeriden fısıltılar geldi. Ama bu sefer, fısıltılar onun adını söylüyordu.
Zeynep.
Zeynep.
Zeynep.
